THY’nin teknoloji şirketi büyüyor mu, yoksa şişiyor mu? Lufthansa System’de yaklaşık 3 bin yazılımcı var ve Turkish Technology aynı personel sayısına ulaşarak başarılı olduğu kanısı mı uyandırma istiyor? Sadece sorulardan oluşan bir yazı!
Bazen yapılan bir tören, aslında neyi önemsediğimizi açıkça ortaya koyar. Kimin öne çıkarıldığı, kimin geri planda bırakıldığı, hangi başarının parlatıldığı… Bunların hiçbiri tesadüf değildir. Hepsi bir bakış açısının yansımasıdır.
Bayram öncesi Ahmet Bolat’a bir mektup yazdım. Bu mektubu yazarken kendimi apronun, hangarın ve kabinin içine koydum; çalışanların ne hissettiğini empatiyle anlamaya çalıştım. Umarım Ahmet Bolat da hisseder.
Türk Hava Yolları son yıllarda tarihinin en parlak dönemlerinden birini yaşıyor. Rekor kârlar açıklayan, filosunu büyüten, dünyanın en büyük havayolları arasında gösterilen bir şirketten söz ediyoruz.
Ortadoğu’da yükselen her gerilimde ilk kapanan şey hava sahası oluyor. Gökyüzü karar vermez, siyaset karar verir. Ama faturayı en hızlı ödeyen alanlardan biri havacılıktır. Uçuşlar iptal edilir, rotalar değişir, yüz binlerce insanın planı altüst olur.
Aynı uçağa hizmet edenler arasında güvence farkı varsa, orada sorun maliyet değil zihniyettir. TSS, FUGO, TGS, HAVAŞ, ÇELEBİ, GÖZEN ve daha birçok firma sendikasız. Uyanın çalışanlar; sendikalı olun.
Türk Hava Yolları yine büyük bir yatırım hamlesi açıkladı. Hangarlar, bakım merkezleri, lojistik alanlar ve şimdi de ikram tesisi… Sunum güçlü, PR kusursuz, tören görkemli. Büyüyen bir havayolunun altyapıya yatırım yapması elbette doğaldır. Ancak mesele yatırımın kendisi değil; mesele geçmiş kararlarla bugünkü tercihler arasındaki tutarlılıktır.
Türkiye’de sivil havacılığı düzenleyen, denetleyen ve gerektiğinde yaptırım uygulayan kurumun adı Sivil Havacılık Genel Müdürlüğü. Yani burası bir şirket değil, bir kamu otoritesi.
THY, TGS, TSS başta olmak üzere çalışanlar hüsrana uğramış gibi hissediyor kendilerini. Mesajların ardı arkası kesilmiyor. Bu mesajların özü “Senden başka çalışanların hakkını savunan yok” İşte bu söz benim omuzlarıma çok daha fazla yük bindiriyor.
Bir uçağın gövdesine yüz bin çalışanın fotoğrafını nakşetmek kolay iş değil. Türk Hava Yolları’nın hayata geçirdiği bu çalışma, mesajı güçlü, fikri parlak, niyeti ilk bakışta alkışı hak eden bir adım. “TK Aile” söylemi üzerinden kurgulanan bu yaklaşım, kâğıt üzerinde bakıldığında kurumsal aidiyeti güçlendirmeyi hedefliyor.
Bir uçağın gövdesine 100 bin çalışanın fotoğrafını nakşetmek kolay bir iş değil. Mesajı güçlü, fikri güzel, niyeti kıymetli.Aynı şekilde TK Aile yaklaşımı da öyle.
Türk Hava Yolları kabin memurlarının üniformalarına taktığı Atatürk rozeti ya da Türk bayrağı bugün bir “disiplin konusu” hâline getirildiyse, burada konuşmamız gereken şey bir metal parçası değil, kurumsal aklın nerede durduğudur.
Size öyle şeyler açıklayacağım ki aklınız duracak. Bu bir iddia yazısı değil; belgelerle, kayıtlarla ortaya konulmuş bir sistemin nasıl işlediğini anlatan bir yazı. Bir havayolu şirketinin nasıl sessizce ve düzenli şekilde zarar ettirildiğini okuyacaksınız.
Bazen tek tek bakıldığında makul görünen kararlar vardır.Ama yan yana konduğunda insanın zihninde bir soru işareti bırakır.Türk Hava Yolları’nın Arnavutluk’la ilgili son iki kararı da tam olarak böyle. Buna “Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu” denir.
Geçtiğimiz hafta içinde yaşanan Pegasus divert olayı hâlâ akıllardaki yerini koruyor. Zira öyle bir haber sunuldu ki saç/baş yoldurur cinstendi. Şimdi sizlere hep olayın gerçeğini yorumlayacağım hem de olması gerekenleri anlatacağım.
Türk Hava Yolları’nın son dönemde kabin memurlarına uyguladığı yöntem öyle bir noktaya geldi ki, iş akdi feshedilirken kurulan cümle bile başlı başına bir taktiğin parçası.
THY’de raporluyken işten çıkarılan kabin memurlarının yaşadıkları artık bir kurum hatası değil, bir insanlık meselesidir. Hatta daha da ötesinde vicdansızlığın ete kemiğe bürünmüş hali.
Binali Yıldırım dönemi ne güzeldi. Havacılıktan anlamasa bile, bir bilene soruyordu. İşte o zamanlar gökyüzü gururumuzdu, şimdi uyarı ışıkları yanıyor. Emeğin hakkı yerde, adalet irtifa kaybediyor. TEC’teki grev, sessizliğe karşı yükselen son ses olabilir.
Bir ülkenin vizyonu bazen gökyüzünde gizlidir. Atatürk Havalimanı, o vizyonun ta kendisiydi. Türkiye’nin dünyaya açılan kapısı, milyonlarca yolcunun ilk nefes aldığı, son vedasını ettiği yerdi.
THY – SGK – Hukuk hattında ayrıcalık, çifte standart ve kabin personeline büyük haksızlık. Kokpit, girdi/çıktı ile hiçbir şey olmamış gibi işine devam ederken aynı ayrıcalık kabine tanınmadı.
Türk Hava Yolları’nda bitmeyen bir sessizlik yerini aksiyona bırakacak gibi. Skandalın ortaya saçılmasının üzerinden günler geçti ama yankısı hâlâ koridorlarda dolaşıyor. Bir pilotun ihanetiyle başlayan süreç, şimdi yöneticilerin vicdanını yokluyor.
