MEĞERSE SUSMAK GİTMEK DEĞİLMİŞ?

20 Ekim 2025 tarihli seslenişimde, 04 Ocak 2026 Pazartesi günü AirportHaber’de yazmayı bırakacağımı duyurmuştum.

Yazmak benim için bir alışkanlıktan çok, hayata tutunma biçimi olmuştur. Siz okurlarıma artık susacağımı söylemiştim. Susmanın gitmek anlamına gelmediğini ise şimdi daha iyi anlıyorum.

04 Ocak Pazartesi yayımlanmak üzere kaleme aldığım, 20 Ekim’den beri hazır bekleyen yazımın yayımlanması kısmet değilmiş. Yazı hazırdı. Resimleri de öyle. Bu yazımda onlara yer veriyorum.
13 yıldır yazdığım AirportHaber’de bu sürece 600’ü aşkın yazı sığdırmıştım. Az değil. Kolay da olmadı.

Bu köşede geçirdiğim yıllar boyunca her yazıya aynı amaçla başladım: Bir düşünceyi paylaşmak, bir uygulamayı tartışmak, bazen bir soruyu ortaya koymak. Kimi zaman çok okundum, kimi zaman görmezden gelindim. Ama her defasında, ne düşünüyorsam onu yazmaya çalıştım.

Yazılarımı benimseyenler olduğu kadar, benimle aynı fikirde olmayanlar da oldu. Bu işin doğası budur. Yazılarımın bazen kızdırdığını, bazen düşündürdüğünü, bazen de fazla açık sözlü bulunduğunu biliyorum. Bunların hepsi bu sürecin parçasıydı.

Zamanla, yazıların değil yazarın tartışıldığı dönemler de yaşadım. Çok üzücüydü. Buna rağmen yazmayı sürdürdüm. Çünkü yazmayı, insanın kendisine karşı dürüst kalma biçimi olarak gördüm.

Evet, bu köşeyi bana açan, yazılarıma müdahale etmeyen, sesimi duyurmama imkân tanıyan herkese teşekkür ediyorum. Başta AirportHaber takımının kaptanı Sn. Ali Kıdık olmak üzere, değerli editör arkadaşlarıma ve tüm çalışan dostlara teşekkür borçluyum.Ancak sizlerle paylaşmak istediğim bir konu daha var.

16 Aralık günü Sn. Ali Kıdık, beni evimde ziyaret etti. Görüşmede AirportHaber’le ilgili genel konular konuşuldu. AirportHaber’deki yazarlık sürecimin sona ermesi meselesi ise konuşmanın sonlarına doğru, ucundan kenarından gündeme geldi. Beklediğim gibi bir “kalmalısınız” yaklaşımı olmadı.
O ana kadar Ali Kıdık beyin kararım için söylediği tek söz, “hayırlı olsun” temennisiydi.

İşin rengi bu sözden sonra belli oldu.

Görüşmede, köşemin, resmimin ve son yazımın yayımlandığı yerde aynen muhafaza edileceğini, siteden kaldırılmayacağını gülümseyerek ifade etti. Ayrıca, bu işe başlarken kendisine meşguliyetin benim için ne kadar önemli olduğunu ve bu uğraşın beni ayakta tuttuğunu söylediğimi hatırlattı. Konuşmasını da şu sözlerle tamamladı:

“Ben seni bu anlamda yaşatacağım. Bunda kesin kararlıyım. AirportHaber benim olduğu sürece bu böyle kalacak.”

04 Ocak’ta “susacağım” derken kastettiğim şey, hayattan çekilmek değildi. Yaş ilerledikçe sektörle bağlarımın zayıfladığını, yazı konularımın daha genel alanlara kaydığını, bunun da okur ilgisini azalttığını gördüm. Israrın beni başka uçlara götüreceğini düşünerek susmayı tercih ettiğimi ifade etmiştim.

Ancak bugün gelinen noktada şunu açıkça söylüyorum:

MEĞERSE SUSMAK GİTMEK DEĞİLMİŞ.

Bir veda duygusunun, beni hayatta olmayanların yerine koyan bir algıya dönüşmesine razı olamam. Yaş seksen oldu. Evet, hayli yaş aldım. Bu da benim zayıf tarafım. Oldum olası bundan korkarım.
Bu nedenle kararımı yeniden değerlendirmeye mecbur oldum, daha doğrusu mecbur edildim.

Bu durumda, sağlığım elverdiği sürece elimden geldiğince yazmaya devam edeceğim.

Ta ki Ali Kıdık Bey AirportHaber’ i başka birine veya bir kuruma satana veya sitenin yönetimini başka birine devredene kadar.

Bu bir geri dönüş değildir.
Bu bir sözden dönme hiç değildir.
Bu, insanın kendi yaşamına ve iradesine sahip çıkmaya, kibarca da olsa zorlanmasının sonucudur.

Okuyan, eleştiren, beğenen, beğenmeyen herkese teşekkür ederim.

Meğerse susmak gitmek demek değilmişve de bu yol daha bitmemiş.
Yol engebeli olsa dayolculuğumdevam ediyor.