İnsan kalmak zor iş

Uçaklardan, pistlerden, gökyüzünden söz etmeyeceğim.

Çünkü yere basmadan uçulmaz.

Memleketin en büyük türbülansı gökyüzünde değil…
İnsanlığın içinde.

Eskiden “insan olmak” diye bir meziyet vardı.
Diploma gerekmezdi.
Kartvizit gerekmezdi.
Unvan gerekmezdi.

Vicdan yeterdi.

Şimdi?
Herkes haklı.
Kimse hatalı değil.
Ama ortalık enkaz.

Yalan sıradanlaştı.
Yüz kızarmıyor artık.
Sanki utanmak modası geçmiş bir refleks gibi çöpe atıldı.

Oysa yalanın ömrü uzamaz.
Saklandığı yer ne kadar karanlık olursa olsun,
bir gün mutlaka ışık bulur.
Ve o ışık, en çok söyleyeni yakar.

Teşekkür etmeyi unuttuk.
Özür dilemeyi unuttuk.
“Ben yanlış yaptım” diyebilmeyi kaybettik.

Bu iki kelimeyi söyleyemeyen insanlar çoğaldıkça
insanlık küçülüyor.

Psikolojik şiddeti normalleştirdik.
Bağırmadan kırmayı öğrendik.
Susturarak ezmeyi, görmezden gelerek yok etmeyi marifet sandık.

Namus kavramı içi boş bir slogana dönüştü.
Sadece başkalarına karşı hatırlanan,
kendimize gelince buharlaşan bir kelime.

Oysa namus önce insanın kendi aynasına bakabilmesidir.
Gece yastığa baş koyduğunda, kendi gözünden kaçmamaktır.

Şunu unutmayın:
“Çıkmaz bir Sokak’ta ne kadar ilerlerseniz geri dönüşünüz de o kadar uzun zaman alır.”

Yanlışta ısrar edenler,
kendini kandırmayı alışkanlık haline getirenler,
hakikatten kaçtıkça aslında daha çok yakalanırlar.

İnsan olmak zor değil.
Ama ego ile, kibir ile, hesap ile, yalanlar ile yaşamak daha kolay geliyor.

Kolay olanı seçenler çoğaldıkça
değerli olan azalıyor.

Gökyüzü temizdir.
Bulut geçer.
Fırtına diner.

Ama insan kirlenirse…
Temizlenmesi en zor olan odur.

Bu hafta havacılıktan bahsetmedim…
Çünkü bazen önce insan olmayı hatırlamak gerekir.

Size Ulu Önderimiz Mustafa Kemal Atatürk’ün “İNSAN” adlı şiiri ile güzel bir hafta diliyorum.

Gelenler adamdı, buldukları insandı

İnsan yalnız Tanrının yarattığı mâhluk

İnsan mâhluktan, adam insandan çıktı.

Tanrının insanı yer ve içer.

İnsanın adamı düşünür ve yaratır.

Serdar BAŞAĞAOĞLU

[email protected]