Uçakta Film Seçme Sanatı

Uçakta film seçmek, zamanla ilgili bir meseledir. Evde “sonra kapatırım” dediğin her şey, havada ciddileşir. Çünkü uçakta başlatılan bir film, yalnızca bir hikâye değil, saatlerle yapılmış bir anlaşmadır.

 

Bu anlaşmanın koşulları nettir: kaçış yoktur. Ekran küçüktür, kulaklıklar vasattır, koltuk dar. Yine de insan o listede gezinirken, sanki hayatında önemli bir karar alıyormuş gibi davranır. Çünkü aslında aldığı karar şudur: Bu zamanı nasıl geçireceğim? Ve daha önemlisi: Bu zamanı kiminle geçireceğim?

 

Uçakta izlenen film, evde izlenenden farklıdır. Evde film, gündelik hayatın bir parçasıdır; uçakta ise hayat askıya alınmıştır. Zaman uzar, duygular daha çıplak hâle gelir. Bu yüzden uçakta izlenen filmler daha derin, daha ağır ya da tam tersine daha hafif hissedebilir. Yerle temas kesildiğinde, hikâyeler insanın içine daha doğrudan girer.

 

Bu yüzden uçak filmi seçerken “iyi” film aramak yanıltıcıdır. Uçak, başyapıtların değil, doğru anın mekânıdır. Çok iddialı bir film, beklenmedik bir yorgunluk yaratabilir. Çok yüzeysel bir filmse, uçuşun ortasında insanı yarı yolda bırakır. En iyi uçak filmleri, normalde fark edilmeden geçilenlerdir; ne çok şey vaat ederler ne de hayal kırıklığı yaratırlar.

 

Bir de yarım kalmış filmler vardır. Uçakta onlara başlamak neredeyse doğaldır. Çünkü uçak, yarım kalmanın utanç olmadığı nadir yerlerden biridir. Film bitmezse sorun değildir; zaten hiçbir şey tam anlamıyla tamamlanmaz. İniş anonsu, her hikâyeye geçerli bir son sunar.

 

Uçuş ilerledikçe film seçme hali de değişir. Başlarda hafiflik aranır, ortalarda dikkat dağıtacak bir tempo. Son saatlerde ise yeni bir şeye başlamak istemez insan. Ekran kararır, harita açılır, dışarı bakılır. Çünkü o noktada film değil, mesafe önemlidir.

 

Uçakta film seçme sanatı, aslında mükemmel filmi bulmakla ilgili değildir. O anki ruh hâline en az direnen filmi seçmekle ilgilidir. Zamanla kavga etmeyen, sessizce eşlik eden bir hikâye bulabilmekle.

 

Ve belki de bu yüzden, uçakta izlenen filmler çoğu zaman akılda kalmaz. Ama o filmle geçirilen saatler, yolculuğun bir parçası olarak hafızaya yerleşir. Film unutulur, uçuş hatırlanır. Çünkü asıl mesele ekrandaki hikâye değil, o hikâyenin taşıdığı zamandır.