

BU ARA YALNIZ OLAN İNSAN O KADAR FAZLA Kİ? HANGİSİNDEN SÖZ EDEYİM.
Ünlü oyuncu Robin Williams’a atfedilen bir söz var:
“Eskiden hayattaki en kötü şeyin tamamen yalnız kalmak olduğunu düşünürdüm. Değilmiş. Hayattaki en kötü şey, seni yalnız hissettiren insanların arasında kalmaktır.”
İnsanın iç dünyasını böylesine az kelimeyle anlatabilmek kolay değil. Üstelik bu söz, yalnızlığın ne olduğunu bildiğimizi zanneden bizlere, belki de üzerinde hiç düşünmediğimiz bir gerçeği hatırlatıyor.
İnsan, çevresinde kimse olmadığı için mi yalnızdır, yoksa çevresindekiler tarafından anlaşılmadığı için mi?
Yalnızlık denildiğinde çoğumuzun aklına sessiz bir ev, boş bir oda, konuşacak kimsesi olmayan bir insan gelir. Oysa yalnızlık her zaman sessizlik içinde yaşanmaz. Bazen kalabalık bir sofrada, bazen aile toplantısında, bazen de onlarca insanın birlikte çalıştığı bir işyerinde insanın içine yerleşir.
Hatta öyle zamanlar olur ki insan, tek başına kaldığında hissetmediği yalnızlığı, en yakınlarının yanında hisseder.
Çünkü yalnızlık, çevremizde kaç insan bulunduğuyla değil, o insanlarla aramızda nasıl bir bağ olduğuyla ilgilidir.
AYNI ÇATI ALTINDA, AYRI DÜNYALARDA
Bir aile düşünün. Her akşam aynı sofraya oturuyorlar. Herkes yerli yerinde. Dışarıdan bakıldığında eksiksiz bir aile tablosu. Ancak sofradakilerin biri telefonuyla ilgileniyor, diğeri televizyonu izliyor, bir başkası kendi sorunlarına dalmış. Kimse kimseye gününün nasıl geçtiğini sormuyor.
Sorulsa bile cevap çoğu zaman dinlenmiyor.
O sofrada herkes var ama belki de hiç kimse gerçekten bir arada değil.
Bir insanın anlatmak istedikleri sürekli geçiştiriliyorsa, düşünceleri önemsenmiyorsa, üzüntüleri küçümseniyorsa zamanla konuşmaktan vazgeçmesi şaşırtıcı değildir.
Önce anlatmayı bırakır. Sonra anlaşılmayı beklemekten vazgeçer. En sonunda da aynı evde yaşadığı insanlarla arasına görünmeyen bir mesafe koyar.
İşte bu mesafe, bazen kilometrelerle ölçülen uzaklıklardan çok daha büyüktür.
KALABALIKLARIN GÖRÜNMEYEN YALNIZLARI
Yalnızlık yalnızca aile ilişkilerinin sorunu da değildir.
Çalışma hayatında da benzer durumlarla karşılaşılır. Bir çalışan düşünün. Yıllardır aynı kurumda görev yapıyor. Her gün onlarca kişiyle görüşüyor, toplantılara katılıyor, sorumluluklarını yerine getiriyor. Ancak düşünceleri dikkate alınmıyor, başarıları görülmüyor, karşılaştığı güçlükler önemsenmiyor.
Böyle bir insanın çevresinde çok sayıda çalışma arkadaşı bulunması, kendisini o kuruma ait hissetmesine yetebilir mi?
Aidiyet duygusu yalnızca aynı işyerinde bulunmakla oluşmaz. İnsan, değer gördüğü, dinlendiği ve varlığının önemsendiği yerde kendisini bir bütünün parçası hisseder.
Bazen yöneticinin içtenlikle söylediği birkaç kelime, yıllardır aynı masada çalışan insanların birbirlerine göstermediği ilgiden daha değerli olabilir.
Çünkü insanın ihtiyacı her zaman büyük övgüler değildir. Bazen yalnızca fark edildiğini bilmek ister.
DOSTLUK, SAYILARLA ÖLÇÜLMEZ
Günümüzde insan ilişkilerinin bir başka çelişkisi daha var.
Telefonlarımız yüzlerce isimle dolu. Sosyal medya hesaplarımızda binlerce arkadaşımız, takipçimiz bulunabiliyor. Paylaştığımız bir fotoğrafı yüzlerce kişi beğeniyor. Doğum günümüzde onlarca kutlama mesajı alıyoruz.
Peki, gerçekten ihtiyaç duyduğumuz bir anda kaç kişinin kapısını çalabiliriz?
Sevincimizi paylaşmak isteyenlerle üzüntümüzü dinlemeye hazır olanların sayısı her zaman aynı değildir.
Üstelik insan bazen en büyük hayal kırıklığını, hiç tanımadığı kişilerden değil, kendisine en yakın olduğunu düşündüğü insanlardan yaşar.
Dostluk, sürekli görüşmek veya her konuda aynı düşünmek değildir. Dostluk, gerektiğinde birbirini dinleyebilmek, farklılıklara rağmen saygıyı koruyabilmek ve zor zamanlarda karşısındakine yalnız olmadığını hissettirebilmektir.
Bir insanın hayatında yüzlerce tanıdığı bulunabilir. Ama kendisini çekinmeden anlatabildiği tek bir dostu varsa, belki de birçok kalabalıktan daha zengindir.

YALNIZ KALMAKLA YALNIZ BIRAKILMAK AYNI ŞEY DEĞİLDİR
Burada önemli bir ayrımı da gözden kaçırmamak gerekiyor.
İnsan bazen yalnız kalmayı kendisi ister. Düşünmek, dinlenmek, kendisini dinlemek veya hayatını gözden geçirmek için kalabalıklardan uzaklaşabilir.
Bu, her zaman mutsuzluk anlamına gelmez. Hatta kimi zaman insanın kendisiyle kurduğu en sağlıklı ilişkinin başlangıcı olabilir.
Ancak yalnız bırakılmak farklıdır.
Özellikle de varlığınızı önemsemesini beklediğiniz insanların yanında kendinizi görünmez hissetmek, insanı derinden etkileyebilir.
Birincisinde yalnızlık bir tercihtir. İkincisinde ise çoğu zaman karşılanmamış bir yakınlık ve anlaşılma ihtiyacı vardır.
Belki de Robin Williams’a atfedilen sözün asıl gücü bu ayrımda saklıdır.
PEKİ, BİZ BAŞKALARINI YALNIZ HİSSETTİRİYOR MUYUZ?
Buraya kadar hep yalnız kalan, anlaşılmayan, değer görmeyen insanlardan söz ettik.
Ama bir de konunun diğer yüzü var.
Acaba biz, çevremizdeki insanları ne kadar dinliyoruz? Onların düşüncelerine ne kadar değer veriyoruz? Bir yakınımızın sessizliğinin nedenini merak ediyor muyuz?
Yoksa yalnızca kendi anlatacaklarımızla mı ilgileniyoruz?
İnsanın kendisini yalnız hissetmesinden yakınması anlaşılabilir. Ancak başkalarının yalnızlığında kendi payımızın bulunabileceğini düşünmek de gerekir.
Çünkü insan ilişkileri tek taraflı değildir.
Bazen bir dostumuzu aramayı erteleriz. Bazen ailemizden birinin konuşma isteğini önemsemeyiz. Bazen de yanımızdaki insanın sessizliğini, her şeyin yolunda olduğuna yorarız.
Oysa sessizlik her zaman huzurun göstergesi değildir. Kimi zaman insan, anlatacak kimse bulamadığı için susar.
Belki de bu nedenle birbirimize soracağımız içten bir “Nasılsın?” sorusu kadar, alacağımız cevabı gerçekten dinlemek de önemlidir.
Sonuçta insanın en büyük ihtiyaçlarından biri, yalnızca sevilmek değil, anlaşıldığını ve önemsendiğini hissedebilmektir.
Robin Williams’a atfedilen söz bize yalnızlığın ne kadar acı verebileceğini anlatıyor. Ama bence bundan daha önemli bir sorumluluğu da hatırlatıyor:
Çevremizdeki insanların yalnızlığından şikâyet etmelerini beklemeden, onların hayatında nasıl bir yer tuttuğumuzu düşünmek.
Çünkü bazen bir insanı yalnızlıktan kurtarmak için kalabalıklar oluşturmak gerekmez.
Onun yanında gerçekten bulunmak yeterlidir.
Ve belki de asıl mesele, yalnız kalmamak değil, yanımızdakileri yalnız bırakmamaktır.
Yorumlar