THY Hem Hissesini Satıyor Hem de Uçak Hibe Ediyor!

Bazen tek tek bakıldığında makul görünen kararlar vardır. Ama yan yana konduğunda insanın zihninde bir soru işareti bırakır.Türk Hava Yolları’nın Arnavutluk’la ilgili son iki kararı da tam olarak böyle. Buna “Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu” denir.

Bir yanda, Air Albania’daki yüzde 49’luk hissenin satılması yönünde alınan karar…
Bu, klasik bir şirket refleksiyle açıklanabilir. “Stratejik önceliklerin değişmesi”, “çekirdek işe odaklanma”, “yurt dışı yatırımların yeniden değerlendirilmesi”…

Bunların her biri, tek başına bakıldığında, bir havayolu için anlaşılır gerekçelerdir.
Kimse bir şirketin her ortaklığı sonsuza kadar sürdürmesini beklemez.

Ama aynı dönemde alınan ikinci karar ister istemez bu tabloyu karmaşıklaştırıyor.
THY’nin, uçuşa elverişli ve aktif durumdaki bir uçağını Arnavutluk Cumhuriyeti’ne hibe etmesi…

Yaklaşık 11,9 milyon dolarlık bir varlıktan söz ediyoruz. Bu da “dostluk”, “iş birliği” ve “iki ülke arasındaki ilişkilerin güçlendirilmesi” başlıklarıyla gerekçelendiriliyor.

İşte tam bu noktada insan durup düşünüyor. Eğer bir ortaklık artık ticari ve stratejik açıdan anlamlı değilse, eğer bu yapıdan çıkma kararı alınmışsa, o zaman aynı ülkeye yönelik bu ölçekte bir cömertlik nasıl okunmalı?

Burada mesele para değil.11,9 milyon dolar, THY ölçeğinde elbette yönetilebilir bir rakam. Asıl mesele kararların dili. Bir karar diyor ki: “Bu ortaklıkla yolumuza devam etmiyoruz.”

Diğer karar ise şunu söylüyor:“Bu ilişki bizim için çok kıymetli.”

İkisi de kendi bağlamında doğru olabilir. Ama aynı fotoğrafın içine girdiğinde, insanın zihninde şu soru beliriyor: Bu iki yaklaşım nasıl aynı anda var oluyor? Üstelik bu tabloya bir de yönetim boyutu eklendiğinde soru daha da derinleşiyor.

THY’nin kendi atadığı genel müdürün görevden alınması,yerine başka isimlerin getirilmesi…Yani şirketin, ortak olduğu yapıda fiilen geri plana itilmesi.

O zaman doğal olarak şu düşünce doğuyor: Madem yönetimde söz söyleme gücü kalmamıştı, madem ortaklık artık sürdürülebilir görülmüyordu, neden bu ölçekte bir jest yapıldı?

Ya da tersinden soralım: Eğer Arnavutluk’la havacılık alanında güçlü ve uzun vadeli bir ilişki hedefleniyorsa, neden ortaklıktan çıkmak tercih edildi?

Bu sorular kötü niyetle sorulmuyor. Bir itham amacı da taşımıyor.
Sadece mantık arıyor.

Çünkü borsada işlem gören, kamuya açık, büyük bir şirketten söz ediyoruz.
Bu ölçekteki şirketlerin attığı her adım, ister istemez yan yana okunur.
Ayrı ayrı dosyalarda durmaları, kamuoyunun gözünde onları ayırmaya yetmez.

Belki bu iki kararın arkasında herkesin bilmediği daha geniş bir çerçeve vardır.
Belki diplomasiyle ticaretin kesiştiği bir denge gözetilmiştir.Bunların hepsi mümkündür.

Ama dışarıdan bakan için tablo şimdilik şudur: Bir yanda “çıkıyoruz”, diğer yanda “veriyoruz”. İşte insan tam da bu yüzden durup soruyor: Ben mi eksik görüyorum, yoksa bu kararların mantığı gerçekten biraz havada mı duruyor?

Bazen cevaplardan çok, doğru sorular önemlidir. Ve bu tablo, soru sormayı fazlasıyla hak ediyor.